Warsztaty szamańskie - Wojciech Jóźwiak - książka wyd. 2002

Opis

Indianie prerii nie czekają na przyjście duchów i sarni poddają swoje ciała próbom bólu i ran. Dzieje się tak podczas Tańca Słońca, którego uczestnikom wbija się pod skórę drewniane kołeczki. Pewne praktyki są wykonywane przez szamanów wszystkich ludów. Leczą oni choroby przez oddalanie chorobotwórczych duchów. Wypędzają duchy powodujące u ludzi szaleństwo. Przywracają „utracone dusze" (to, co psychiatra nazwałby depresją, szamani określają jako utratę duszy, zdarza się bowiem, że jakieś złośliwe duchy lub źli czarownicy kradną ludziom dusze). Doznają wizji i przewidują przyszłość. Dzięki swej wiedzy udzielają ludziom rozmaitych porad. Odprowadzają dusze zmarłych do bezpiecznych miejsc pobytu w zaświatach. Swoją świadomością wstępują do tej warstwy rzeczywistości, gdzie przebywają duchy, i dokonują duchowych podróży, zwanych lotem duszy. Powszechnym szamańskim wyobrażeniem jest wizja trzech światów, a raczej trzech poziomów świata: dolnego (podziemia), zwykle siedziby złośliwych ciuchów; górnego (nieba), siedziby najwyższych mocy, oraz środkowego, w którym żyją ludzie. Szamani podejmują duchowe wędrówki do światów dolnego i górnego. Wierzy się, ze osią spinającą wszystkie trzy światy jest Kosmiczne Drzewo. W swoich wizjach szamani wędrują po pniu i gałęziach tego Drzewa, a także używają lin 1 drabin do wspinania się do niebios. Powszechnym wyobrażeniem jest posługiwanie się ducha-mi-pomocnikami. Im więcej duchów ma szaman na swoje usługi, tym większa jest jego moc. Wśród nich są także duchy zwierząt, czyli zwierzęta mocy. Szamani uzyskują także widzialne, namacalne dowody swojej mocy.