Stara baba zapomniała umrzeć

Opis

Stara baba zapomniała umrzeć. Ile odcieni może mieć czerń zbliżającej się nieuchronnie żałoby? Srebrzyć sięjak porwane nitki pamięci? Płowieć jak jaśniejsze z roku na rokwspomnienia? Zazielenić jak omszały kamień niepogłaskany, nieutulony?

Oku Małgorzaty nie umyka żadna małość (i wielkość), śmieszność (i ból).

Pośpiesznie notuje chwile olśnień, czarnym humorem oswajając strach. I tęnaszą żałosną bezradność wobec ostateczności.

W zupełnie innym rytmie toczą się jej poetyckie przypowieści o tym, coniezmienne marzeniu, tęsknocie, przyjaźni, pięknie... By już za chwilęcelnie podsumować teraźniejszość i Odpowiednie dać wojnie słowo, kiedybrakuje słów. Norwidowi byłoby łatwiej komentuje. Z autoironią