JAROCIN FESTIVAL

Opis

Festiwal Muzyków Rockowych (dawniej Ogólnopolski Przegląd Muzyki Młodej Generacji) – cykliczne wydarzenie muzyczne, przeznaczone dla miłośników muzyki rockowej, organizowane od 1970 roku w Jarocinie[1]. Festiwal, istniejący w obecnej formie od 1980 roku z inicjatywy Waltera Chełstowskiego[6], był największym festiwalem muzyki rockowej na obszarze dawnego bloku wschodniego[5]. Znaczenie dla publiczności Za czasów PRL był rodzajem odskoczni od szarej rzeczywistości i oazą wolności, choć pojawiały się głosy, że jest to celowo zorganizowany przez władze rodzaj wentylu bezpieczeństwa[5][7] dla sfrustrowanej młodzieży z subkultur. Zdaniem niektórych przedstawicieli trzecioobiegowych twórców niektóre zespoły (np. od pewnego momentu Dezerter) nie były zapraszane do Jarocina ze względu na zbyt radykalny przekaz. Wykonawcy ci występowali zatem na warszawskim festiwalu Róbrege, który po części miał tych samych organizatorów, jednak był postrzegany jako swoista konkurencja dla festiwalu jarocińskiego[8]. Na festiwalu grano punk rocka, rocka, heavy metal, bluesa, reggae[9]. Na festiwalu pojawił się także styl określany jako Rap’n Roll (połączenie rocka, metalu i rapu) grany przez tarnowski zespół Dzika Kiszka[10]. Uczestniczyły w nim praktycznie wszystkie czołowe zespoły grające tego rodzaju muzykę w Polsce, choć cechą charakterystyczną festiwalu była też scena „alternatywna”, na której grały zespoły, które nigdzie indziej nie mogły liczyć na dużą widownię[11]. Festiwal w latach osiemdziesiątych był jedynym miejscem prezentacji niezależnych grup muzycznych, gdzie często ignorowana była cenzura[12]. Było to też jedno z nielicznych miejsc, które zezwalało na nieco większą niż zwykle swobodę w ubiorze, zachowaniu oraz wyrażaniu własnych poglądów[11]. Można było tu usłyszeć zespoły nieprezentowane w mediach, nieposiadające nagrań studyjnych[11]. Znaczenie dla artystów Festiwal po 1980 roku odgrywał dużą rolę dla świata muzycznego, głównie dzięki festiwalowej publiczności. Dochodziło do częstych incydentów wygwizdania grupy muzycznej, obrzucania pomidorami, błotem lub kamieniami[13]. Publiczność festiwalowa nie tolerowała oficjalnie w tamtych czasach promowanych zespołów. Przyjęcie publiczności na festiwalu często decydowało o dalszych losach zespołu, a jej uznanie owocowało ogólnopolską sławą, dlatego też na kolejne edycje grupy muzyczne przygotowywały się starannie opracowując specjalny festiwalowy materiał. Mimo że laureatom konkursów festiwalowych obiecywano wydanie ich nagrań, co miało być początkiem szerszej kariery, nierzadko nie spełniano tych zapowiedzi[8]. Za to amatorskie nagrania koncertów trafiały do tzw. trzeciego obiegu, alternatywnego nie tylko wobec kultury oficjalnej, ale również wobec drugiego obiegu, co wiązało się z dystansem nie tylko wobec władzy, ale i wobec głównego nurtu opozycji[8]. Wśród zespołów zespołów, dla których media potwierdzają, że występ na festiwalu to był ogólnopolski debiut lub pierwszy wyraźny przełom kariery można zaliczyć:[a]: Dżem[14], Defekt Muzgó[15], Siekiera[15], Dezerter (wówczas jako SS-20)[15], Moskwa[15], Zielone Żabki / Ga-Ga[15], Sztywny Pal Azji[15].